Po 15 latach My Soul to Take Wesa Cravena wraca do dyskusji — hit, pomyłka czy niedocenione dzieło?
Minęło 15 lat od premiery filmu My Soul to Take Wesa Cravena. Film ukazał się w 2010 roku, zebrał mieszane lub złe recenzje i osiągnął słaby wynik w kinach, choć od tamtej pory część widzów i krytyków próbuje go na nowo ocenić.
Streszczenie fabuły
Film zaczyna się od przedstawienia seryjnego mordercy nazwanego Ripperem, który, według przedstawionej historii, cierpiał na wiele osobowości, został schwytany i zabity. Tego samego wieczoru w miejscowym szpitalu rodzi się siedmioro dzieci, później określanych jako „Riverton Seven”.
Akcja przeskakuje o 16 lat. Siedmioro młodych ludzi to nastolatkowie związani luźno wspólną historią i rytuałem corocznego „ponownego zabijania Rippera” w formie kukły. Wkrótce po nich zaczyna grasować zabójca i postaci są eliminowane jedna po drugiej. W filmie występują m.in. Max Thierot (Bug), John Magaro (Alex), Paulina Olszynski (Brittany), Zena Grey (Penelope) oraz Nick Lashaway (Brandon).
Produkcja i kontekst
To był pierwszy pełnometrażowy film napisany i wyreżyserowany przez Wesa Cravena od 1994 roku, kiedy pracował nad serią Nightmare on Elm Street i nad projektem powiązanym z Scream. Film łączy elementy typowe dla obu tych serii: maskowany zabójca i halucynacyjne wizje.
W rezultacie fabuła miesza motywy slashera z subiektywnymi, halucynacyjnymi sekwencjami, co według wielu widzów i recenzentów sprawia, że opowieść bywa niejasna. Krytykowano również tempo, dialogi i część gry aktorskiej młodych wykonawców.
Wypowiedzi reżysera
Wes Craven nie publicznie potępił filmu ani nie zgłaszał konfliktów produkcyjnych podobnych do tych, które miały miejsce przy Cursed. W wywiadzie udzielonym w kontekście premiery Scream 4 odniósł się do krytyki My Soul to Take, co warto odnotować.
Craven powiedział: „Kiedy robisz film taki jak My Soul to Take i ludzie myślą, że jest do kitu, to boli. Włożyliśmy w to dużo pracy i to jest dobry film, ale idziesz dalej.” Więcej na ten temat można przeczytać w ten wywiad.
Tematy i odbiór
Filmy Cravena często poruszały kwestie tożsamości i granic między rzeczywistością a koszmarem. W tym przypadku niektórzy komentatorzy, jak krytyk Scout Tafoya, interpretowali obraz jako element autobiograficzny, gdzie mroczna strona twórczości symbolicznie „nęka” bohaterów filmu. Z kolei inni podkreślali, że dzieło podejmuje motywy ulotności tożsamości nastolatków i przemijalności szkolnych ról.
Ogólnie rzecz biorąc, odbiór był mieszany: krytyka zwracała uwagę na niejasne wyjaśnienia fabularne i nierówną grę aktorską, zaś zwolennicy wskazywali na kilka zapadających w pamięć scen i nietypowe rozwiązania estetyczne.
Materiały wideo i analiza
Poniżej znajduje się oficjalny zwiastun filmu, udostępniony na YouTube:
Ponadto warto zobaczyć analizę filmu w serii Unloved prowadzoną przez Scout Tafoya, gdzie omawiane są możliwe autobiograficzne znaczenia pracy Cravena. Materiał dostępny jest tutaj: ten odcinek.
Na koniec: film jest częścią końcowego etapu kariery Wesa Cravena i, mimo krytyki oraz słabych wyników komercyjnych, pozostaje przedmiotem dyskusji wśród fanów i krytyków kina grozy.
