20 lat temu Hollywood prawie zmieniło Wallace’a i Gromita na gorsze — kulisy konfliktu Aardman vs DreamWorks

Dwudziesta rocznica premiery pełnometrażowego Wallace and Gromit: The Curse of the Were-Rabbit przypomina, że film z 2005 roku niemal wyglądałby zupełnie inaczej — głównie z powodu sporów między brytyjskim Aardmanem a amerykańskim DreamWorks. Poniżej znajdziesz krótkie streszczenie i fakty związane z tym okresem produkcji.

1. Wstęp i znaczenie premiery
2. Tło produkcji i wcześniejsze krótkie filmy
3. Współpraca z DreamWorks i finansowanie
4. Konflikt kreatywny i uwagi studia
5. Efekt końcowy i dalsze kroki Aardmana

Wstęp i znaczenie premiery

Wallace and Gromit: The Curse of the Were-Rabbit miał premierę 7 października 2005 roku. Film był pierwszą pełnometrażową historią Nicka Parka z udziałem kultowego duetu i przeniósł postaci na większy format, zachowując elementy znane z wcześniejszych krótkich produkcji.

Tło produkcji i wcześniejsze krótkie filmy

Aardman zaczynał od krótkich filmów poklatkowych: A Grand Day Out z 1989 roku nie wyniósł studia natychmiast na szczyt, ale przyciągnął uwagę widzów w Wielkiej Brytanii. Więcej informacji o odbiorze tego pierwszego filmu można znaleźć na stronie BBC.

Następne krótkometrażowe produkcje to The Wrong Trousers (1993) i A Close Shave (1995). Sukcesy tych filmów oraz rosnąca popularność doprowadziły do współpracy z większymi partnerami przy projektach pełnometrażowych.

Współpraca z DreamWorks i finansowanie

W 1997 roku Aardman zawarł umowę z DreamWorks Animation oraz francuskim dystrybutorem Pathé. W wyniku tej współpracy powstał Chicken Run (2000). Sukces kasowy Chicken Run przyczynił się do podpisania umowy na kolejne cztery filmy, w tym produkcji z Wallace’em i Gromitem.

Konflikt kreatywny i uwagi studia

Podczas pracy nad The Curse of the Were-Rabbit pojawiły się różnice zdań między Aardmanem a DreamWorks. Amerykańscy partnerzy zgłaszali uwagi dotyczące wyglądu i stylu, twierdząc między innymi, że bohaterowie powinni być „fajniejsi” i bardziej nowocześni.

Nick Park komentował tę sytuację w rozmowie z prasą. Według doniesień, Park mówił: „Dostawałem notatki mówiące: 'Czy Wallace nie powinien mieć fajniejszego, nowocześniejszego samochodu?’ i odpowiadałem: 'Nie rozumiecie tego. Ironia się nie przekłada. To jest fajne, bo takie nie jest’.” Informację o tej wypowiedzi cytuje The Telegraph.

Park wskazał też na swoje doświadczenie: „Po nakręceniu trzech półgodzinnych filmów byłem w pozycji, by powiedzieć: 'Nie, Wallace by tego nie zrobił.’”

Efekt końcowy i dalsze kroki Aardmana

Film ostatecznie ukazał się w 2005 roku z aktorską obsadą, w tym z udziałem Heleny Bonham Carter i Ralpha Fiennesa, oraz z charakterystyczną techniką poklatkową Aardmana. Po okresie współpracy z DreamWorks relacje między studiami się ochłodziły, a Aardman wrócił do krótszych form, w których miał większą kontrolę twórczą.

W wywiadzie dla BBC Park mówił o zmianie perspektywy po zakończeniu tej fazy współpracy: „Miło być wolnym od tej presji tworzenia filmów pełnometrażowych.” W tej samej rozmowie dodał: „Nie czuję, że robię film dla jakiegoś dziecka w amerykańskim przedmieściu — i słyszę, że nie zrozumie żartu czy północnego powiedzenia. Robię to znów dla siebie i ludzi, którzy kochają Wallace’a i Gromita.” Fragmenty wywiadu są dostępne na archiwalnej stronie BBC.